ترامپ در ورطه «بازی با آتش»؛ اعتراف ضمنی به شکست در برابر قدرت ایران

به گزارش پایگاه خبری ماجرای روز در روزهای اخیر، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، بار دیگر ایران را هدف گزافه‌گویی‌های سیاسی خود قرار داده و مدعی شده است که جمهوری اسلامی ایران قصد «ترور» او را دارد. وی که در هفته‌های گذشته مجموعه‌ای از اظهارات ضد و نقیض درباره ایران بیان کرده، این‌بار با لحنی تهدیدآمیز اعلام کرده است در صورت وقوع هرگونه اقدام علیه جان او، مجوز «پاسخ کامل» صادر خواهد کرد.
اما آنچه در پس این سخنان نهفته است، بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، انعکاس آشفتگی، نگرانی و شکست‌های متوالی سیاست‌های خصمانه واشنگتن در برابر تهران است.
اظهارات اخیر ترامپ را باید در چارچوب فرار رو به جلو سیاسی ارزیابی کرد؛ رفتاری که معمولاً از سوی سیاستمدارانی بروز می‌یابد که در بن‌بست راهبردی قرار گرفته‌اند. شکست پروژه‌های خرابکارانه آمریکا علیه ایران، ناکامی در ایجاد اجماع جهانی و کاهش اعتبار در داخل ایالات متحده، ترامپ را وادار کرده تا با طرح ادعاهایی غیرواقعی، نگاه رسانه‌ها را از ضعف‌های خود منحرف سازد.
تکرار واژه‌هایی چون «پاسخ کامل، محو از کره خاکی» بیش از آنکه بیان جدیت باشد، تلاشی برای حفظ پرستیژ سیاسی در میان پایگاه رأی تندروهای آمریکاست؛ همان گروهی که سیاست فشار حداکثری علیه ایران را ستون اصلی قدرت خود می‌دانستند.
در عرصه راهبردی، ایران به عنوان قدرت مؤثر منطقه‌ای اثبات کرده است که بازدارندگی فعال و پاسخ هوشمندانه را جایگزین تهدیدات پوشالی کرده است. از نگاه تحلیلگران غربی، ایران توانسته توازن قدرت را در خاورمیانه به گونه‌ای تنظیم کند که حتی واشنگتن نیز از به‌کارگیری مستقیم نیروی نظامی در برابر تهران پرهیز کند.
از همین رو، مفهوم «بازی با دمِ شیر» صرفاً یک استعاره نیست؛ بلکه تصویری واقع‌گرایانه از وضعیت ژئوپلیتیکی منطقه است که هرگونه اقدام غیرعاقلانه علیه ایران، می‌تواند پیامدهای گسترده، پرهزینه و غیرقابل پیش‌بینی برای عامل آن داشته باشد.
لحن ترامپ، ترکیبی از ترس، جلب توجه و سیاست انتخاباتی است. با نزدیک شدن فضای رقابت‌های سیاسی در آمریکا، او تلاش دارد با احیای گفتمان خصمانه علیه ایران، هم اردوگاه محافظه‌کاران را متحد سازد و هم شکست‌های خود را در سیاست خارجی توجیه کند.
اما واقعیت آن است که تهدیدهای لفظی و غیرمسئولانه، نه‌تنها قدرت آمریکا را بازسازی نمی‌کند، بلکه نشانگر عقب‌نشینی گفتمانی واشنگتن در برابر نقش رو‌به‌رشد تهران در معادلات منطقه‌ای است.
ایران نیازی به تهدید یا واکنش احساسی ندارد؛ تاریخ نشان داده است که این کشور در برابر تهاجمات، با صبر راهبردی، منطق و قدرت عمل کرده است. ترامپ، که پیش‌تر خود را نماد “اقتدار و تصمیم‌گر قاطع” معرفی می‌کرد ، امروز با تکرار تهدیدهای کلیشه‌ای، عملاً به اعترافی ضمنی از شکست در برابر ظرفیت‌های ایران دست زده است.
در نهایت، آنچه از این ماجرا می‌توان آموخت، این است که در معادله قدرت خاورمیانه، بازی با دم شیر، همیشه پایان خوشی ندارد.
انتهای پیام/