شب موشک‌های صورتی در رشت

پایگاه خبری ماجرای روز ، غروب یکی از شب‌های در میدان شهرداری رشت شاهد حضور گسترده خانواده‌ها و دانش‌آموزانی بود که برای همدردی با دانش‌آموزان شهید میناب گرد هم آمده بودند. صحنه‌ای که از همان لحظه نخست ورود، حال‌وهوای متفاوت و احساسی داشت. در میان جمعیت، دختران دانش‌آموز رشتی موشک‌های کاغذی صورتی در دست داشتند؛ نمادی ساده اما پرمعنا که میان کودکان به نشانه‌ای از اتحاد و اعلام همراهی با دانش‌آموزان میناب تبدیل شده بود.
برخی از دانش‌آموزان، تصاویر شهدای مدرسه میناب را در دست داشتند. نگاه معصومشان به عکس‌هایی که شاید صاحبانش را از نزدیک نمی‌شناختند، اما با آنها احساس نزدیکی می‌کردند، حال‌وهوای تجمع را سنگین‌تر می‌کرد. برخی نیز با چشمان اشک‌آلود در سکوت به تصاویری نگاه می‌کردند که دل هر بیننده‌ای را می‌فشرد.
در یکی از بخش‌های میدان، غرفه‌ای از سوی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان گیلان برپا شده بود. حضور دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان مقابل این غرفه باعث ایجاد صف‌های پی‌درپی شده بود. کنار این غرفه، چند کوله‌پشتی و لباس آغشته به خون دانش‌آموزان شهید میناب به نمایش گذاشته شده بود؛ صحنه‌ای که بسیاری از حاضران را متوقف می‌کرد و دقایقی در سکوت و تأثر فرو می‌برد.
در میان جمعیت، دختربچه‌ای حدود ۹ ساله توجهم را جلب کرد. همراه مادرش آمده بود و لباس مدرسه به تن داشت. در یک دستش پرچم سه‌رنگ ایران را بالا گرفته بود و در دست دیگرش یک موشک کاغذی صورتی. از او پرسیدم برای چه به این تجمع آمده است. با لحنی محکم و بدون تردید گفت: برای وطنم، ایران.
وقتی درباره موشک کاغذی پرسیدم، نگاهش جدی‌تر شد و پاسخ داد:  برای اینکه به قلب دشمن کشورم بزنم.
پاسخی کودکانه اما سرشار از احساسات عمیق، که نشان می‌داد ماجرا برای او و بسیاری از کودکان حاضر در میدان تنها یک مراسم نیست؛ تجربه‌ای است که مسیر ذهنی و احساسی‌شان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
لحظه‌به‌لحظه بر تعداد دانش‌آموزان، پرچم‌ها و موشک‌های صورتی افزوده می‌شد و میدان شهرداری رشت کم‌کم به فضایی نمادین از همبستگی تبدیل می‌شد؛ فضایی که در آن کودکان با قدهای کوچک اما اراده‌ای بزرگ، پیام خود را بیان می‌کردند.
صحنه‌های امشب میدان شهرداری رشت نشان داد نسل امروز، با وجود سن کم، درک روشنی از مفهوم همدلی و احساس مسئولیت نسبت به جامعه دارد. دختران دبستانی که موشک‌های صورتی و پرچم ایران را در دست گرفته بودند، تنها نماد یک مراسم نبودند؛ بلکه روایتگر نسلی بودند که با زبان کودکانه خود پیام همراهی، همدردی و تعلق به وطن را بیان می‌کنند.

انتهای پیام/

خبرنگار: زینب طوماری