باران، بوی پیراهن یوسف و حضور گمنامانی که دل شهر را تکاندند

پایگاه خبری ماجرای روز | هوا چند روزی است بوی پیراهن یوسف می‌دهد. فرزندان حضرت زهرا (س) باز هم قدم بر چشمان ما گذاشته‌اند و گیلان باران‌زده را به نور حضورشان منور ساخته‌اند. کوچه‌ها و آسمان بارانی شهرمان، این روزها روایتگر سوز دل مادری است که سال‌هاست پشت درهای انتظار، چشم‌به‌راه جگرگوشه‌اش مانده است.

باران بی‌محابا می‌بارد و هوا سرد است، اما سرمای این پاییز در جوار مهمانان خوش‌نام آسمانی، دل‌انگیزترین گرما را به جان آدم می‌نشاند. میدان شهرداری رشت در این شب‌های حزن‌انگیز فاطمیه، حال‌وهوایی دیگر دارد؛ قلب این میدان به بیت‌الاحزانی تبدیل شده به وسعت تمام دلتنگی‌های مردمی که قرار شبانه‌شان با شهدا را، این بار با بی‌قراری و شیدایی بیشتری به جا می‌آورند.

جمعیت میدان شهرداری، فشرده و همددل، شانه‌به‌شانه هم زیر باران ایستاده‌اند. قطرات باران لباس‌ها و چترهایشان را خیس کرده است، اما در نگاه هیچ‌کس خیال رفتن و خستگی موج نمی‌زند. همه سراپا انتظارند؛ چشم‌به‌راه مسافرانی که امروز دوشادوش ملائک از راه رسیده‌اند تا عطر بهشت را در جای‌جای گیلان جاری کنند. ناگهان از انتهای مسیر سبز نگاه‌ها، تابوت‌های شهدا آراسته به پرچم سه‌رنگ و مقدس ایران از راه می‌رسند؛ اینجا دیگر بغض‌ها سر باز می‌کنند، چشم‌ها خیس‌تر می‌شوند و اشک‌ها با قطرات باران درهم می‌آمیزند.

تابوت‌ها یکی‌یکی به جمعیت نزدیک‌تر می‌شوند. مردم جلو می‌آیند و دست‌هایشان را به تابوت‌ها می‌رسانند؛ انگار برادر گمشده‌شان را یافته‌اند. این فرزندان زهرایی با خود عطر چادر خاکی حضرت زهرا (س)، صبوری مادر و غربت او را آورده‌اند. سال‌ها در دل بیابان‌ها، حضرت زهرا (س) برایشان مادری کرده و حالا پیکرهای پاره‌پارشان آمده‌اند تا مرهمی بر دل‌های ما بگذارند.

پرچم‌های سه‌رنگ ایران در میان جمعیت بر دستان مردم برافراشته است؛ چه ترکیب باشکوهی! قهرمانان خوش‌نامی که روزی سینه‌هایشان را سپر گلوله‌ها کردند تا این پرچم بر زمین نیفتد، امروز نیز بر دوش همین ملت استوارند. روی تابوت‌ها، گلبرگ‌های خیس در میان باران و اشک، زیبایی خاصی به فضای معنوی شهرداری بخشیده‌اند. چه کسی می‌تواند بگوید این شهدا گمنام‌اند؟ آن‌ها آمده‌اند تا یادمان بیاورند گم‌شده اصلی ماییم؛ ماییم که گاهی در هیاهوی روزگار، آرامش امروزمان را به فراموشی می‌سپاریم.

مراسم رو به پایان است و پیکرها آرام‌ آرام از میان جمعیت دور می‌شوند، اما دل‌کندن از این قهرمانان آسان نیست. هنوز حرف‌های ناگفته بسیار داریم. ای مسافران خوش‌نام بی‌نشان! سلام خسته‌دلان این شهر را به مادر سادات، حضرت زهرا (س) برسانید و بگویید مردم ایران فاطمی، امروز استوارتر و سرافرازتر از همیشه، پشت‌گرم به تکیه‌گاه چادر خاکی و مطهر زهرا، در برابر تمام استکبار ایستاده‌اند.

پایان