سقوط اخلاق در مسلخ تعصب کور؛ سیروس قایقران سنگر ملی است، نه سیبل تسویه‌حساب‌های قبیله‌ای!

پایگاه خبری ماجرای روز | کری‌خوانی، چاشنی جدانشدنی فوتبال است؛ هیجانی که هواداران را به وجد می‌آورد و آتش رقابت را زنده نگه می‌دارد. اما آنچه در ۱۶ آبان بر سکوهای ورزشگاه یادگار امام تبریز گذشت، نه کری بود، نه تعصب به پیراهن و نه حتی خشم ناشی از جریان بازی؛ بلکه یک «سقوط تمام‌عیار اخلاقی» بود که حتی داور و ناظر بازی را به توقف جریان مسابقه واداشت. وقتی پیکان ناسزا و هتاکی به‌سوی چهره‌ای نشانه می‌رود که ۲۶ سال است زیر خروارها خاک آرام گرفته و دستش از دنیا کوتاه است، دیگر صحبت از هیجان مسابقه نیست؛ پای اضمحلال شرم و وجدان در میان است.

عجیب‌تر و تلخ‌تر آنکه در این دیدار، حریف درون میدان نه ملوان بود و نه تیمی از خطه شمال؛ اما عده‌ای روی سکوها گویی مأموریتی نانوشته برای کینه‌توزی کور و توهین قومیتی و هویتی در سر داشتند.

سیروس قایقران کیست که این‌گونه نامش به لجن کینه‌های قبیله‌ای کشیده می‌شود؟

قایقران تنها یک نام حک‌شده بر تابلوی ورزشگاه انزلی یا افتخاری محلی برای مردم گیلان نیست؛ او تکه‌ای زرین از هویت و تاریخ فوتبال ایران است. مردی است که در روزگار سلطه بلامنازع غول‌های پایتخت، از کوچه‌پس‌کوچه‌های ساحلی بندرانزلی برخاست، بازوبند کاپیتانی تیم ملی را با شایستگی بر بازو بست و در پکن ۱۹۹۰، با آن شوت استثنایی و تاریخی‌اش برابر کره جنوبی، شادی را به خانه‌های سراسر ایران از تبریز و تهران تا انزلی و خوزستان هدیه کرد.

شرم‌آور است به تیمی مدعی فرهنگ و هواداری که همیشه از «احترام» دم می‌زند، یادآوری کنیم که حمله به اسطوره‌ای ملی، توهین به خود ایران است. تاریخ مصرف کینه‌ورزی‌های کور تمام شده است؛ قایقران متعلق به انزلی، گیلان یا ملوان به تنهایی نیست؛ او فرزند محبوب فوتبال این مرزوبوم است که شرافت، افتادگی و عشق به زادگاه را در زمین فوتبال معنا کرد.

این اتفاقات، خروجی سال‌ها مسامحه و انفعال ارکان قضایی و انضباطی فدراسیون فوتبال در برابر ناهنجاری‌های قومیتی و هتاکی‌های زنجیره‌ای روی سکوهاست. تا زمانی که کمیته‌های انضباطی و اخلاق به جریمه‌های مالی بی‌اثر و بیانیه‌های فرمایشی بسنده کنند، نوک پیکان توهین‌ها روزبه‌روز گستاخانه‌تر حرمت نمادهای ملی را خواهد درید.

ورزشگاه یادگار امام باید صحنه حمایت پرشور از فوتبال باشد، نه مأمن تسویه‌حساب‌های سخیف و اهانت به نمادهای ملی.

خط قرمز فوتبال، حرمت کسانی است که عمری برای اهتزاز پرچم این کشور عرق ریختند. رقیب ملوان بودن، هوادار تراکتور بودن یا هر نام دیگری، هرگز مجوزی برای زیر پا گذاشتن شرافت و انسانیت صادر نمی‌کند.

صدای تشویق سیروس در تاریخ انزلی و ایران برای همیشه زنده است، اما پژواک این هتاکی‌ها در تاریخ، لکه ننگی بر پیشانی کسانی خواهد ماند که ندانستند با هتک حرمت یک قهرمان ملی، قبل از هر چیز، ریشه هویت و اعتبار خود را هدف گرفته‌اند.